Merhaba Sevgili Anneler ,
Bu bizim gerçek hikayemizdir ….
Oğlum 3 yaşına geldiğinde onu kreşe yazdırdım.Çünkü artık evde keşfedeceği , yapacağı birşey kalmamıştı ve bende artık ona birşey veremediğimi düşünüyordum.Ayrıca çalışacak, iş hayatına geri dönecektim ! ( göya çalışacaktım:( )
***Çocuklarınızı , 3 yaşına geldiğinde mutlaka kreşe göndermenizi tavsiye ederim .Otizmli olsun / olmasın,çünkü evde yapacak hiçbirşey yok .Benim oğlumu kurtaran şeylerin başında kreş geliyor. ***
Başladık kreşe herşey iyi güzel kısa bir süre sonra yemek problemi nedeniyle okuldan çağrıldım.Zaten çok zor değildi anlamak.O kadar çok yemek seçerdi ki …Yemediklerini değil yediklerini söyleyeyim: kahvaltıda mama (bebek bisküvisi ,muz,süt,peynir ,pekmez,yumurta karıştırır blender ile püre yapardım ) yerdi ,öğlen veya akşam birşey yiyecekse de yayla çorbası veya köfte yerdi o kadar .Meyve olarak da muz yerdi ve tabiki bisküviler , çikolatalar , şekerler en sevdiği şeylerdi …
Okulun talebi üzerine aç bırakma yöntemini denedik ama hasta oldu.Hasta oluncada eski haline geri dönmek zorunda kaldık ve o kazandı.
Zaten bugüne kadar yeme düzenini bu yüzden değiştiremedim.Yemiyor ,çok dirençli oluyorlar ve onların dirençli tutumlarının karşısında yeniliyorsunuz , kazanamıyorsunuz !!!!
Buarada hemen belirteyim, yemek yememe problemi 1.5 yaşında başladı tammm 18 aylıkken.En sevdiği şeyleri bile yediremezdim.Sevdiği şeyleri bile yerken mutlaka tv veya bilgisayar açık olurdu.Başka türlü yemezdi.O zamanlar hasta olmaması , sağlığı önceliğimiz olduğu için bu durum bizim dikkatimizi çekmedi.
Sallanır ve zıplardı ,gülerdik heyecanlı çocuk derdik. Hertürlü aksi ,ters davranışlarına 2 yaş sendromu der katlanırdık. O nedenle çok dikkatli olmanızı öneririm.
2 yaş sendromu ile çok karışıyor ,daha öncede belirtmiştim;yemek ,uyku vb sıkıntılar her çocukta olabilir ve hemen otizm denmez ama her çocuk “””SALLANMIYOR-ZIPLAMIYOR “”” adını sorduğunuzda söylemeli , benim oyuncağım demeli ve dönen şeylere ilgi göstermemeli .
Bunlar varsa bir “””otizm uzmanı psikoloğa “”” mutlaka gitmenizi öneririm.Erken teşhis ile kurtarabilirsiniz çocuğunuzu.
Bakın bana ne kadar cahildim,bilgisiz ve kördüm .Anlamadım , aklıma bile gelmedi , “otizm” deseler o ne derdim !!!!!
Yemek yeme problemini çözemeyince okul beni psikoloğa yönlendirdi.İtiraz etmedim açıkçası çünkü yaşadığım zorluklardan artık bende bıkmıştım.Bir çözüm bulmak istiyordum .Hayat çok zor ilerliyordu.Takıntılar , ağlamalar ,anlam veremediğim davranışlar …. Birgün birşeyi istiyor ertesi gün reddediyordu,asla uyku düzeni olmadı.Akşam üstü 17:00 – 19:00 arası uyuyordu ,kestiriyordu sonra gece 01:00 e kadar yatmıyor sabah 10:00 dan önce kalkmıyor okuldaki kahvaltıya yetişemiyordu.
Mecburen mama yapıp okula götürüyordum ya da evde yedirip öyle gidiyorduk ve bizim okula gidişimiz zaten 11:30-11:45 filan oluyordu ve artık öğle yemeği saati geliyordu.Bizimki yemekhanenin önünden bile geçmezdi ve 6 ay geçmedi.
Okulun dikkatini çeken nokta buydu zaten.Çocuklar topluluk içinde ,birbirlerine baka baka öğrenir ve gelişirler ama bizimki öyle değildi.Kapıyı kapatırdı ve açamazdınız.Direnç,inat takıntı ….Aman Allahım korkunçtu !!!!
Elimde düzgün hiçbirşey yoktu.
Sabahtan akşama kadar okulda aç otururdu bende kıyamadığım ve hasta olmasını istemediğim için çıkışına elimde simitle veya atıştıracak birşeylerle giderdim.Zaten sıkıntılardan biri de buydu.Birşeyi 1 kere yapmamız yeter, hergün aynı saatte aynı şeyin olmasını ister ve beklerdi olmadığı zaman da dünyayı dar ederdi.Okul çıkışına birşey almadan gitmeye cesaret bile edemezdim o derece !
Devam edecek …
Sevgilerimle ,
